دو سال از سالهای شروع طلبه گی ام میگذشت که عالم وارسته مرحوم آیت الله میانجی اعلی الله مقامه الشریف فرش اقامت در سرای باقی پهن نموده و از سرای فانی رخ بر بستند .Mianeji

عالمی که شاید فقط سه بار ایشان را درک کردم اما خیلی ایشان را مهربان و دوست داشتنی یافتم .

روزی که این حدیث را نقل می کردند شاگردان و منبری ها اشک می ریختند .

امشب بر حسب مطالعه این حدیث را در کتاب شریف وسائل الشیعه ج ۱۲ ص ۷۰ دیدم و یاد نقل مرحوم آیت الله میانجی افتادم .

خیلی روایت ، روایت زیبایی است …

من که روحم جلا پیدا کرد .

شما هم حظ ببرید از خواندن این روایت :

حکم بن عُتیبه گوید: روزى در محضر امام باقر علیه السّلام نشسته بودیم و اطاق نیز مملو از جمعیت بود که بناگاه پیرمردى که تکیه بر عصاى بلندى کرده بود وارد شد و دم در ایستاد و گفت:
سلام و رحمت خدا و برکاتش بر تو باد اى فرزند رسول خدا، و پس از آن ساکت شد.
امام باقر جواب سلام او را داده فرمود: و علیک السّلام و رحمه اللَّه و برکاته.

پیرمرد رو بحاضرین اطاق کرده و بآنها نیز سلام کرد و هم چنان ایستاد تا همگى جواب سلامش را دادند، آنگاه روى خود را بامام باقر علیه السّلام کرده گفت:

اى فرزند رسول خدا مرا نزدیک خود بنشان که بخدا سوگند من شما را دوست دارم و دوستدار شما را نیز دوست دارم، و بخدا سوگند دوستیم بشما و دوست داشتن دوستدارانتان نه بخاطر طمع‏ دنیائى است، و بخدا من دشمن دارم دشمن شما را و از او بیزارم و بخدا این دشمنى داشتن و بیزارى من از او نه بخاطر (پدر کشتگى و) خونى است که میان من او برقرار باشد، بخدا سوگند من حلال شما را حلال دانم و حرامتان را حرام شمارم و چشم بفرمان شما دارم قربانت گردم آیا (با این ترتیب) در باره من امید (سعادت و نجات) دارى؟

امام باقر فرمودند: پیش بیا، پیش بیا، تا او را پهلوى خود نشانید و سپس باو فرمودند:
اى پیرمرد همانا مردى بنزد پدرم على بن الحسین علیهما السّلام شرفیاب شد و این پرسشى که تو از من کردى او از پدرم کرد، و پدرم باو فرمود:

اگر (با این حال) بمیرى به رسول خدا (ص) و على و حسن و حسین و على بن الحسین وارد شوى و دلت خنک شود و قلبت آرام گیرد و دیده ‏ات روشن گردد و با فرشتگان با روح و ریحان از تو استقبال شود، و این در وقتى است که جان باینجاى تو رسد آنچه را موجب چشم روشنیت هست خواهی دید و در بالاترین درجات بهشت با ما خواهى بود.

پیرمرد( با تعجب و صدائی لرزان ) گفت: چه فرمودى اى ابا جعفر؟
امام علیه السّلام همان سخنان را براى او تکرار کرد.
پیرمرد گفت: اللَّه اکبر! اى ابا جعفر اگر بمیرم به رسول خدا (ص) و على و حسن و حسین و على ابن الحسین علیهم السّلام درآیم و دیده‏ام روشن گردد، و دلم خنک شود، و قلبم آرام گیرد، و با فرشتگان نویسنده گرامى بروح و ریحان استقبال شوم، هنگامى که جانم باینجا رسد! و اگر زنده بمانم ببینم آنچه را دیده ‏ام بدان روشن گردد، و با شما باشم در بالاترین درجات بهشت؟

این جملات را گفت و صداى گریه ‏اش بلند و هاى، هاى، شروع کرد بگریه کردن تا اینکه‏ روى زمین افتاد، و حاضران در اطاق نیز که آن حال را از پیرمرد دیدند شروع کردند بگریه و زارى . امام باقر علیه السّلام (که چنان دید) با انگشت خود شروع کرد بپاک کردن قطرات اشگ از گوشه ‏هاى چشم آن پیرمرد.
پیرمرد سر بلند کرد و بحضرت عرض کرد: دستت را بمن بده قربانت گردم، حضرت دستش را به پیرمرد داد، و او دست آن حضرت را می بوسید و بر دیده و رخ خود میگذارد سپس شکم و سینه خود را گشود و دست بر شکم و سینه ‏اش گذارده برخاست، و خداحافظى کرده براه افتاد.

امام باقر علیه السّلام نگاهى به پشت سر آن پیرمرد کرد، و رو بحاضرین کرده فرمود: هر که میخواهد مردى از اهل بهشت را ببیند باین مرد بنگرد.
حکم بن عتیبه گوید: من مجلس ماتم و عزائى مثل آن روز ندیدم.

ترجمه ی فارسی از حجت الاسلام رسولى محلاتى

متن عربی حدیث به روایت کافی طبع الاسلامیه ج ۸ ص ۷۷ :
مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ قَالَ حَدَّثَنِی رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنِ الْحَکَمِ بْنِ عُتَیْبَهَ قَالَ: بَیْنَا أَنَا مَعَ أَبِی جَعْفَرٍ ع وَ الْبَیْتُ غَاصٌّ بِأَهْلِهِ إِذْ أَقْبَلَ شَیْخٌ یَتَوَکَّأُ عَلَى عَنَزَهٍ لَهُ «۱» حَتَّى وَقَفَ عَلَى بَابِ الْبَیْتِ فَقَالَ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ وَ رَحْمَهُ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ ثُمَّ سَکَتَ فَقَالَ أَبُو جَعْفَرٍ ع وَ عَلَیْکَ السَّلَامُ وَ رَحْمَهُ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ ثُمَّ أَقْبَلَ الشَّیْخُ بِوَجْهِهِ عَلَى أَهْلِ الْبَیْتِ وَ قَالَ السَّلَامُ عَلَیْکُمْ ثُمَّ سَکَتَ حَتَّى أَجَابَهُ الْقَوْمُ جَمِیعاً وَ رَدُّوا عَلَیْهِ السَّلَامَ ثُمَّ أَقْبَلَ بِوَجْهِهِ عَلَى أَبِی جَعْفَرٍ ع ثُمَّ قَالَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ أَدْنِنِی مِنْکَ جَعَلَنِیَ اللَّهُ فِدَاکَ فَوَ اللَّهِ إِنِّی لَأُحِبُّکُمْ وَ أُحِبُّ مَنْ یُحِبُّکُمْ وَ وَ اللَّهِ مَا أُحِبُّکُمْ وَ أُحِبُّ مَنْ یُحِبُّکُمْ لِطَمَعٍ فِی دُنْیَا وَ [اللَّهِ‏] إِنِّی لَأُبْغِضُ عَدُوَّکُمْ وَ أَبْرَأُ مِنْهُ وَ وَ اللَّهِ مَا أُبْغِضُهُ وَ أَبْرَأُ مِنْهُ لِوَتْرٍ کَانَ «۲» بَیْنِی وَ بَیْنَهُ وَ اللَّهِ إِنِّی لَأُحِلُّ حَلَالَکُمْ وَ أُحَرِّمُ حَرَامَکُمْ وَ أَنْتَظِرُ أَمْرَکُمْ فَهَلْ تَرْجُو لِی جَعَلَنِیَ اللَّهُ فِدَاکَ فَقَالَ أَبُو جَعْفَرٍ ع إِلَیَّ إِلَیَّ حَتَّى أَقْعَدَهُ إِلَى جَنْبِهِ ثُمَّ قَالَ أَیُّهَا الشَّیْخُ إِنَّ أَبِی عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ ع أَتَاهُ رَجُلٌ فَسَأَلَهُ عَنْ مِثْلِ الَّذِی سَأَلْتَنِی عَنْهُ فَقَالَ لَهُ أَبِی ع إِنْ تَمُتْ تَرِدُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ ص وَ عَلَى عَلِیٍّ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ وَ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ یَثْلَجُ قَلْبُکَ وَ یَبْرُدُ فُؤَادُکَ وَ تَقَرُّ عَیْنُکَ وَ تُسْتَقْبَلُ بِالرَّوْحِ وَ الرَّیْحَانِ مَعَ الْکِرَامِ الْکَاتِبِینَ لَوْ قَدْ بَلَغَتْ نَفْسُکَ هَاهُنَا وَ أَهْوَى بِیَدِهِ إِلَى حَلْقِهِ وَ إِنْ تَعِشْ تَرَى مَا یُقِرُّ اللَّهُ بِهِ عَیْنَکَ وَ تَکُونُ مَعَنَا فِی السَّنَامِ الْأَعْلَى فَقَالَ الشَّیْخُ کَیْفَ قُلْتَ یَا أَبَا جَعْفَرٍ فَأَعَادَ عَلَیْهِ الْکَلَامَ فَقَالَ الشَّیْخُ اللَّهُ أَکْبَرُ یَا أَبَا جَعْفَرٍ إِنْ أَنَا مِتُّ أَرِدُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ ص وَ عَلَى عَلِیٍّ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ وَ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ ع وَ تَقَرُّ عَیْنِی وَ یَثْلَجُ قَلْبِی وَ یَبْرُدُ فُؤَادِی وَ أُسْتَقْبَلُ بِالرَّوْحِ وَ الرَّیْحَانِ مَعَ الْکِرَامِ الْکَاتِبِینَ لَوْ قَدْ بَلَغَتْ نَفْسِی إِلَى هَاهُنَا وَ إِنْ أَعِشْ أَرَى مَا یُقِرُّ اللَّهُ بِهِ عَیْنِی فَأَکُونُ مَعَکُمْ فِی السَّنَامِ الْأَعْلَى ثُمَّ أَقْبَلَ الشَّیْخُ یَنْتَحِبُ یَنْشِجُ «۱» هَا هَا هَا حَتَّى لَصِقَ بِالْأَرْضِ وَ أَقْبَلَ أَهْلُ الْبَیْتِ یَنْتَحِبُونَ وَ یَنْشِجُونَ لِمَا یَرَوْنَ مِنْ حَالِ الشَّیْخِ وَ أَقْبَلَ أَبُو جَعْفَرٍ ع یَمْسَحُ بِإِصْبَعِهِ الدُّمُوعَ مِنْ حَمَالِیقِ عَیْنَیْهِ وَ یَنْفُضُهَا «۲» ثُمَّ رَفَعَ الشَّیْخُ رَأْسَهُ فَقَالَ لِأَبِی جَعْفَرٍ ع یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ نَاوِلْنِی یَدَکَ جَعَلَنِیَ اللَّهُ فِدَاکَ فَنَاوَلَهُ یَدَهُ فَقَبَّلَهَا وَ وَضَعَهَا عَلَى عَیْنَیْهِ وَ خَدِّهِ ثُمَّ حَسَرَ عَنْ بَطْنِهِ «۳» وَ صَدْرِهِ ثُمَّ قَامَ فَقَالَ السَّلَامُ عَلَیْکُمْ- وَ أَقْبَلَ أَبُو جَعْفَرٍ ع یَنْظُرُ فِی قَفَاهُ وَ هُوَ مُدْبِرٌ ثُمَّ أَقْبَلَ بِوَجْهِهِ عَلَى الْقَوْمِ فَقَالَ مَنْ أَحَبَّ أَنْ یَنْظُرَ إِلَى رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّهِ فَلْیَنْظُرْ إِلَى هَذَا فَقَالَ الْحَکَمُ بْنُ عُتَیْبَهَ لَمْ أَرَ مَأْتَماً قَطُّ یُشْبِهُ ذَلِکَ الْمَجْلِسَ.

(۱) العنزه عصا فی رأسها حدید. و هی بالتحریک اطول من العصا و أقصر من الرمح.
(۲) الوتر: الذحل و هو: الحقد و العداوه. و أیضا: الجنایه.

حسین مداحی,حجت الاسلام و المسلمین شیخ حسین مداحی,مداحی حسین,hussein maddahi,maddahi hussein,husseinmaddahi

حسین مداحی  حسین مداحی    حسین
مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی   

حسین مداحی  حسین مداحی    حسین
مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی    حسین مداحی  حسین مداحی   
حسین مداحی  حسین مداحی